Spoordijk gered!

Werkgroepcoördinator Christ Raaijmakers vertelt

“De spoordijk sterft”, was de kop van de Nieuwsbrief van Wijkraad De Bunders in november 2015. Het talud van deze voormalige spoorlijn, het laatste stukje oude natuur in de wijk, was ernstig afgekalfd. Inmiddels lijkt de spoordijk gered! Naar aanleiding van de oproep heeft een aantal vrijwilligers zich gemeld om dit proces te stoppen. Zij gingen onder de enthousiaste leiding van Christ Raaijmakers aan de gang.


Het talud van de spoordijk was ernstig afgekalfd

“Ik was gestopt met werken maar wilde toch wat omhanden hebben”, vertelt Raaijmakers. “Ik had altijd al iets met groen. Feeling met de natuur hebben we van huis uit meegekregen. Als kind hielp ik bij de bloemist of werkte ik in de kassen. Later vond ik buiten mijn werk als supermarktmanager ontspanning in het ontwerpen, aanleg en onderhoud van tuinen. Dus die oproep sprak mij aan. Ook al woon ik, net als diverse vrijwilligers, niet in deelwijk De Velden, ik woon in De Bunders, ik voel me betrokken!”

Aan de slag

“Op de eerste bijeenkomst kwamen zo’n 20 à 25 belangstellenden. Een groep van 10 à 12 mensen kon tijd vrij maken om de handen mee uit de mouwen te steken. Ik werd coördinator, handel de telefoontjes en mails af en organiseer de werkzaamheden. Dit is niet anders dan ik voorheen op mijn werk deed, dus bekend terrein. De Gemeente ondersteunt de werkzaamheden, niet alleen met de benodigde know-how maar ook met materialen. Zij leveren het snoeihout voor de houtwallen, palen, gaas en draad voor de afrastering en nieuwe jonge aanplant.”
Wat gebeurt er nu precies? Om het afkalven van het talud van de voormalige spoordijk tegen te gaan en de bomen te beschermen tegen omvallen (wortels liggen bloot) werd begonnen met een proefvak. Tot over een lengte van 100 meter werd de dijk voorzien van een houtwal in de vorm van een natuurlijke afrastering van palen en snoeihout. Over een lengte van 60 meter zijn palen met gaas en draad geplaatst en ook werd het talud aangeplant om de afkalving door intensieve betreding te stoppen.


Over een lengte van 60 meter zijn palen met gaas en draad geplaatst

Begrip kweken

“De werkzaamheden gingen in het begin niet zonder slag of stoot. Er werden bomen gerooid en dat leidde tot onbegrip bij sommige wijkbewoners. Wij als vrijwilligers hebben enorm ons best gedaan uit te leggen waarom dat rooien noodzakelijk was. Door het dichte bladerdek van de bomen kregen planten en struiken onvoldoende of geen licht en groeide er niets meer onder de bomen. Door het steeds kaler worden van de grond ontstond afkalving en erosie van het talud. Nu is het verschil tussen het stuk waar de houtwal is aangelegd en het stuk dat nog in verval is, erg groot. Helaas gaan er ook dingen stuk of is het niet afdoende wat we gemaakt hebben. Bij constatering proberen we dit zo snel mogelijk te herstellen.”

SPOORDIJK bramenKLEIN
Braamstruiken overwoekeren de houtwal

“De werkzaamheden hebben tijdens de zomer nagenoeg stil gelegen. Tijdens de warme en droge zomerperiode hebben we wel regelmatig de nieuwe aanplant water gegeven. In de herfst zullen de activiteiten weer gaan toenemen. Waar nu palen met gladdraad staan, wordt dit gedeelte vervangen door een houtwal om de dijk een zo natuurlijk mogelijk uitstraling te geven. Op langere termijn nemen de bramen de functie van de houtwal over en doet de natuur de rest.
Eind september zijn we begonnen om de dichtgeslibde sloot uit te diepen. Deze stond grotendeels droog. Als er weer water staat, komt er meer biodiversiteit en kunnen er mooie oeverplanten groeien. Op de plek waar ruimte gemaakt is door het rooien en opsnoeien van bomen zien we dat planten en struiken weer zijn gaan groeien. We zien nu al veel meer vogels, kikkers en veel soorten insecten. De vele passanten op de spoordijk bevestigen de positieve uitwerking van de houtwal op dit kwetsbare en kostbare stukje natuur. De werkgroep kan daarom met recht trots zijn op het resultaat.”

“Het eerste deel van de spoordijk is nu gered, maar een nog groter deel vraagt dringend om dezelfde aanpak. We zijn dus op de goede weg maar er wacht nog veel werk voordat het gehele gebied weer op orde is. Als laatste dank ik vooral alle vrijwilligers die hebben meegewerkt om dit tot stand te brengen en dit gedeelte met succes hebben afgerond.” zo besluit Christ Raaijmakers.